لقه گردنه وامونده ت

عمری بارِ دوش بقیه بودید ؛
دغدغه تون نونِ شب و به هر قیمتیش دیگه براتون به درکه ، به درکتون نمیرسه راهی که توش شرف باشه بالاپائین تون کنن نیستید جز یه مشت نون به نرخ روز خور ... دیده ها مون از دستتون حتی شنیدنشم تاب نمیارید؛ در میرید...