آنان که با شعر او به جهان شیرین رویاها پناه میبرند، با آن

آنان که با شعر او به جهان شیرین رویاها پناه میبرند، با آن میزیند. دانۀ برفی که در میدان سرخ مسکو بر چتر زیباروئی می‌نشیند، برای په‌شێو آشناست. قطره‌ای بوده از چشمه‌ای در کوردستان. در چشمان آبی زیبا رویان شهر مسکو آمیزه‌ای از رنگ سیاه چشمان دختران کورد را میبیند.
اشعار په‌شیو ساده، روان، همه فهم و به غایت هیجان‌انگیزاند. گاهی بی‌نهایت خشمگین است. اما خشمی مقدس و انسانی.
شعرش چنان گیراست که با یکبار شنیدن در ذهن ماندگار میگردد.انگار فرزند معنوی شنونده است.
بخشی از زندگی په‌شێو در کشور شوراها سپری گشته‌ است. سرزمین پرولتاریا و آموزش نابودی طبقه‌ای بدست طبقه‌ دیگر. بکش برای زنده‌ماندن و بهره‌کشی، مضامینی که با هومانیسم شاعر هرگز دمساز نگشت.