آمدن رسم خودش را دارد

.
آمدن رسم خودش را دارد
دل میبری ؛ دل می دهی
اما ماندن... امان از این ماندن!
که به پای خیلی ها نماند
که به تن خیلی ها نرفت
ماندن
یعنی بوس هایِ هر روزه
یعنی : تو نباشی ؛
من دستم به زندگی نمی رود !
یعنی دلتنگی های مدام !
ماندن شیرین و فرهاد و لیلی و که و که و که نمی خواهد
ماندن یک من و یک توِ ساده میخواهد
یک غرور فراموش شده
ماندن یک دل ساده می خواهد...
.
.