چقدر دوست داشتم حرفهایم را بفهمند
چقدر دوست داشتم حرفهایم را بفهمند
چقدر دوست داشتم نگاههایم را درک کنند
چقدر دلم میخواست یک نفر از من بپرسد
چرا نگاههایت اینقدر غمگین است
چرا لبخندهایت اینقدر بی رنگ است
چرا چشمان تو همیشه بارانی است
اما افسوس هیچ کس نبود...
همیشه من بودم و تنهایی و دفتر پر از خاطره ام
چقدر دوست داشتم نگاههایم را درک کنند
چقدر دلم میخواست یک نفر از من بپرسد
چرا نگاههایت اینقدر غمگین است
چرا لبخندهایت اینقدر بی رنگ است
چرا چشمان تو همیشه بارانی است
اما افسوس هیچ کس نبود...
همیشه من بودم و تنهایی و دفتر پر از خاطره ام
- ۱.۰k
- ۱۳ اسفند ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط