اُفتاده دِرَختی که به خود می بالید

اُفتاده دِرَختی که به خود می بالید

از داغِ تَبَر به خاکِ غَم می نالید

گُفتم چه کَسی به ریشه ات زَد گُفتا

آن کَس که به زیرِ سایه ام می خوابید