اهل آرامش که شدی، آرام آرام درک می کنی که ساکنین این وادی

اهل آرامش که شدی، آرام آرام درک می کنی که ساکنین این وادی، همه عاشق به هم و اهل همدلی اند. اهل آرامش که شدی، از گذشته به آرامی عبور می کنی، و روح و روانت را با ناملایمات قدیمی آزرده نمی کنی. دیگر ذهن و فکرت را در آینده به پرواز در نمی آوری تا کبوتر جانت، به تیر اضطراب و ترس از آینده، زمین گیر نشود. اهل آرامش که شدی یاد می گیری که دوست داشتن، بی نیاز از دلیل و محتاج دل است. از شرارت، کینه، مکر و حسادت، دلت را تهی می سازی. اهل آرامش که شدی، از غم های مردم متأثر، و با شادی هایشان مسرور می شوی. شاد کردن دیگران، از شاد بودن خودت برایت دلپذیرتر می شود. و در نهایت کسی که اهل آرامش دل باشد، به راحتی نمی رنجد و نمی رنجاند.