تو کی ز راه می آیی که شهر شب زده را

تو کی ز راه می آیی که شهر شب زده را
به روشنایی چشمم چراغواره کنم؟

ز یاس های تـو مشتی بپاشم از سر شوق
به روی آب و قدح را پر از ستاره کنم