مدت ها میمانی محکم و مغرور

مدت ها میمانی محکم و مغرور
پای حرف دلت...
کور میشوی وکر!
بچه میشوی!
بهانه میگیری!
گریه میکنی!
آرام وقرار نداری!
ولی هیچ نمیبینی جز بی تفاوتی و تحقیر
تا آنجا که دیگر منی نمیماند،
به یک جایی که میرسی
میبینی آنقدر کوچک شده ای ک دیگر به چشم هیچ کس نمی آیی حتی خودت!

و آنجاست که تصمیم میگیری بزرگ شوی..
و به خاطر میسپاری که دیگر هرگز از یک دوست داشتن ساده برای دلت خیالهای رنگارنگ نبافی،
که جلوی دلت را بگیری و هرچیز کوچک را بهانه ای برای دیدنش نکنی،
که روزهای بارانی نگران چتر نداشتن کسی نشوی،
که وقتی باد وزید کلاه خودت را سفت بچسبی نه بازوی بغل دستی ات را،
که خودت را برای یک نگاه محبت آمیز تحقیر نکنی،
که دلت را خالی کنی
از حرفهایش
از بُغضها
از آدمها
از "او"
خالی کنی از هرچیزی که در این مدت...
یادش دلت را به درد آورد،
ازخاطره هایی که گریه هایش بیش از خنده هایش بود،
از نفهمیدنِ آن هایی که همیشه سعی داشتی بفهمیشان،
وحتی خالی از حماقت های خودت!

زمان میبرد اما فراموش خواهی کرد او که بود و دلت چه میخواست...

و از آن روز باز هم میمانی
محکم و مغرور
اما این بار پای حرف عقلت،
پای تصمیمت!