غزل

غزل

 

کاش می شد که تو روسری زوری را  ز سر برداری

 

حسرت به رخ کشیدن زلف دل هر مرد کچل بگذاری

 

کاش می شد که همین مانتو کوتاه اندامی و چسبان را تو

 

همچو چادر در قدیم  / توی کیف / زیر بغل بگذاری

 

کاش می شد که این شلوارک کوتاه هم  / بدر آری

 

ساق های لخت در دامن کوتاه / مینی ژوپ / بمثل بگذاری

 

و تمامی شکوه اندام که تو می پنداری همه را ویک جا

 

توی ویترین خیابان  / معرض دیدن هر مرد دغل بگذاری

 

تا که سیراب شود دیده ی حسرت زده ی نرینه گان / انگاه تو

 

داغ یک عشوه ی تازه / دل بازیگر فیلم های بدل بگذاری

 

و بسرعت دانی که تب جلوه گری زود گذر است

 

آزادی غزل است / فکر واندیشه همه روی غزل بگذاری

 

صاد

 داوود زارعیان،،،،کوروش