همه مون اولش این هفتا پسرو صرفا بخاطر آهنگای فوق العاده ش

همه مون اولش این هفتا پسرو صرفا بخاطر آهنگای فوق العاده شون دوست داشتیم اما وقتی به خودمون اومدیم دیدیم اونا حرفاییو به ما میزنن که بقیه هرگز بهمون نزدن

اونا مثل دیگران سرزنشمون نکردن و نگفتن"رتبه ت وحشتناکه" "سخت تر درس بخون تا معدلت بره بالا"

اونا بهمون گفتن"زانو نزن محکم باش" تو میتونی،ما تا ابد جوونیم و هرکاری میتونیم بکنیم" "بازنده بودن عیبی نداره این زندگی خودته"
یهو دیدیم این هفتا پسر شدن استادامون...استادای زندگی و کلی چیز بهمون یاد دادن
اونا نوید "روزهای بهاری" رو دادن...گفتن تاریکی و زمستون ابدی نیست و شکوفه های گیلاس میرسن و زمستونو تموم میکنن
اونا گفتن "تا ابدجوون" میمونن...جسمشون هر چقدر پیر بشه مهم نیست...قلب و روحشون تا ابد جوونه و با اینکه نمیدونن آینده چطوریه اما ادامه میدن

وقتی گفتیم قراره شکست بخوریم تو زندگیمون‌، گفتن "امروز نه"...بهمون گفتن که به "BTS" ایمان داشته باشیم.گفتن تا وقتی کنار همیم نمیمیریم. اونا بهمون گفتن بجنگیم
این پسرا وقتی میگن"خودتو دوست داشته باش" واقعا احساس میکنم عاشق خودمم

وقتی اونا میگن۱،۲،۳ همه دردامو فراموش میکنم ... تو رویاهام دستاشونو میگیرم و با لبخند به آینده نگاه میکنم...

و در آخر اونا به من فهموندن که " من هیچ وقت تنها قدم برنمیدارم"