دست‌هایت را که می‌گیرم، جهان آرام می‌گیرد؛ اما دلتنگی راه

دست‌هایت را که می‌گیرم، جهان آرام می‌گیرد؛ اما دلتنگی راهِ خودش را بلد است. خسته‌ام از این وزنه‌ی سنگینِ «کاش»… از این‌که باید تو را در آینه‌ی آرزوها جستجو کنم.
کاش کار از «کاش» می‌گذشت؛ کاش همین‌جا، دست در دست، دنیا به نقطه‌ای می‌رسید که دیگر هیچ فاصله‌ای برای با تو بودن وجود نداشت.