ای آنکه صدا زدنت نهایت فعل موثر من است ! لبهایی که به صدا

ای آنکه صدا زدنت نهایت فعل موثر من است ! لبهایی که به صدا زدن تو باز میشوند زه و کمانی است که تیر کلامش سپاه تیرگی را از پای در می آورد. تو را می خوانم که یگانه دوست داشتنی من هستی. صدا زدن تو فریادی است که طنینش زمین وجودم را به لرزه در می آورد. ویران می کند و می سازد. زیرا حضور تو در آن صدا جاری است و اگر به اعتبار حضور تو نبود، جسارت برخواستن نداشت. صدایت می زنم که شنوا تو هستی و صدایم بزن و گوش مرا به صدای خود شنوا کن. آری صدایم را می شنوی و صدایت را خواهم شنید زیرا حرف زدن با تو چیزی نیست که بی پاسخ بماند. مرا با نوای خود زنده کن و زندگی برتر را در من به جریان انداز. تا با تو باشم، به سوی تو باشم و برای تو باشم