آدم‌ها خودشون نیستن، فقط بازتاب الگوریتم‌ها هستن. همه دار

آدم‌ها خودشون نیستن، فقط بازتاب الگوریتم‌ها هستن. همه دارن نقش بازی می‌کنن، لبخندهای ساختگی می‌زنن، لباس‌هایی که نمی‌خوان می‌پوشن، و حرف‌هایی که واقعاً از ته دلشون نیست رو تکرار می‌کنن.
و من… من خسته‌م از اینکه دنیا شده یه بازار لایک و فالو، جایی که ارزش آدم با تعداد دیده شدنش سنجیده می‌شه، نه با عمقش یا حقیقت وجودش. این ترندها، این مدهای لعنتی، دارن روح واقعی آدم‌ها رو می‌خورن، مثل بیماری خاموشی که هیچ درمانی براش نیست.
من ترجیح می‌دم خودم باشم، حتی اگه تنها باشم، حتی اگه هیچ‌کس منو درک نکنه، تا اینکه بخوام توی این هیاهوی مسخره گم بشم و یه نسخه‌ی مصنوعی از خودم بسازم که فقط برای خوشایند جمع ساخته شده.
خشم من از این تقلید کورکورانه فقط برای خودم نیست، بلکه برای تمام زیبایی‌های واقعی است که دارن در سایه‌ی این هیاهوی پوچ نابود می‌شن. و من قسم می‌خورم که اجازه نمی‌دم خودم هم جزئی از این بازی مسخره بشم.