بوی صبح می‌دهی ،

بوی صبح می‌دهی ،
و گنجشک‌ها
در خنده‌هایت پرواز می‌کنند ..
حسودی‌ام می‌شود
به خیابان‌ها و درخت‌هایی ،
که هر صبح
بدرقه‌ات می‌کنند ...

حسودی‌ام می‌شود
به شعرها و ترانه‌هایی که می‌خوانی
خوشا به حال کلماتی ،
که در ذهن تو زیست می‌کنند !

دلم می‌خواهد
یک‌بار دیگر
شعر را
خیابان را
تمام شهر را ،
با کودک مهربان دست‌هایت
از اول ،
قدم بزنم ..

تنها امید زندگیم
همه کسم
فدای روح پاکت..
دستات رو محکم نگه داشته ام.تا نفس میکشم، بند بند وجودم رو فدات میکنم..الهی قربونت برم..
دوستت دارم.. عمرم