من درختی خشک و بی بارم که پایش آب نیست

من درختی خشک و بی بارم که پایش آب نیست...

آسمانم گرچه در شبهای من مهتاب نیست...

دوستت دارم ولی از ترس پنهان می کنم...

تازگیها عاشقی در بین مردم باب نیست...

کاش یک شب باز مهمانم شوی، باور کنم...

این که می بینم تویی لیلای زیبا، خواب نیست...

مثل فرهادم ولی من تیشه بر دل می زنم...

خوب می دانم که او اندازه ام بی تاب نیست...

عاقبت یک روز من هم دل به دریا می زنم...

در مرامِ پاکبازان ترسِ از سیلاب نیست...