تـا بـه جـفایت خـوشـم، تـرک جـفا کرده ای
تـا بـه جـفایت خـوشـم، تـرک جـفا کرده ای
ایــن روش تـــازه را تـــازه بـــنـــا کـــرده ای؟
راه نـجــات مـرا از هـمـه سـو بــســتــه ای
قــطــع امـیـد مــرا از هـمــه جــا کــرده ای
دوش ز دسـت رقیب، سـاغر مِی خـورده ای
من بـه خـطـا رفـتـه ام، یا تـو خـطـا کرده ای؟
قـامت یکـتـای من گشـتـه دوتـا چـون هلال
تــا تــو قــریـنِ قــمــر، زلــف دوتــا کــرده ای
گر نه تو را دشمنی است با دل مجروح من
خــال سـیـه را چــرا غـالـیـهســا کـرده ای؟
حــلــقــه آزادگــان تــن بــه بـــلــا داده انــد
تـــا شـــکــن طـــره را دام بـــلــا کــرده ای
کـار فـروبــسـتـه ام هـیـچ گـشـایـش نـدیـد
تـــا گـــره زلــف را کـــارگـــشـــا کـــرده ای
من ز لبـت صـد هزار بـوسـه طـلب داشـتـم
هـر چــه بــه مـن داده ای وام ادا کـرده ای
مـن بـه جـگـرتـشـنـگـی، ثـانـیِ اسـکـنـدرم
تــا لـب جــانبــخـش را آب بــقـا کـرده ای
خــضـر مـبــارک قـدم سـبــزه خـط تــو بــود
کــز اثــر مــقــدمــش مــیـل وفــا کــرده ای
بـا خـبـر از حـال مـا هـیـچ نـخـواهـی شـدن
تـا نکند بـا تـو عشق آن چه بـه ما کرده ای
شــایـد اگـر خــوانـمـت فـتــنـۀ دوران شــاه
بــس کـه ز قـدّ رسـا فـتـنـه بــپــا کـرده ای
نـاصـرِ دیـن شـاهِ راد آن کـه بـدو ابـر گـفـت
معدن و دریا گریست بس که عطا کرده ای
آن بــت آهـو نــگــاه، از تــو «فــروغــی»! رمــیـد
نام خـطـش را دگـر مشـک خـطـا کـرده ای
شادروان فروغی بسطامی
ایــن روش تـــازه را تـــازه بـــنـــا کـــرده ای؟
راه نـجــات مـرا از هـمـه سـو بــســتــه ای
قــطــع امـیـد مــرا از هـمــه جــا کــرده ای
دوش ز دسـت رقیب، سـاغر مِی خـورده ای
من بـه خـطـا رفـتـه ام، یا تـو خـطـا کرده ای؟
قـامت یکـتـای من گشـتـه دوتـا چـون هلال
تــا تــو قــریـنِ قــمــر، زلــف دوتــا کــرده ای
گر نه تو را دشمنی است با دل مجروح من
خــال سـیـه را چــرا غـالـیـهســا کـرده ای؟
حــلــقــه آزادگــان تــن بــه بـــلــا داده انــد
تـــا شـــکــن طـــره را دام بـــلــا کــرده ای
کـار فـروبــسـتـه ام هـیـچ گـشـایـش نـدیـد
تـــا گـــره زلــف را کـــارگـــشـــا کـــرده ای
من ز لبـت صـد هزار بـوسـه طـلب داشـتـم
هـر چــه بــه مـن داده ای وام ادا کـرده ای
مـن بـه جـگـرتـشـنـگـی، ثـانـیِ اسـکـنـدرم
تــا لـب جــانبــخـش را آب بــقـا کـرده ای
خــضـر مـبــارک قـدم سـبــزه خـط تــو بــود
کــز اثــر مــقــدمــش مــیـل وفــا کــرده ای
بـا خـبـر از حـال مـا هـیـچ نـخـواهـی شـدن
تـا نکند بـا تـو عشق آن چه بـه ما کرده ای
شــایـد اگـر خــوانـمـت فـتــنـۀ دوران شــاه
بــس کـه ز قـدّ رسـا فـتـنـه بــپــا کـرده ای
نـاصـرِ دیـن شـاهِ راد آن کـه بـدو ابـر گـفـت
معدن و دریا گریست بس که عطا کرده ای
آن بــت آهـو نــگــاه، از تــو «فــروغــی»! رمــیـد
نام خـطـش را دگـر مشـک خـطـا کـرده ای
شادروان فروغی بسطامی
- ۴.۶k
- ۲۰ تیر ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط