.

.
از شهرِ

چشمان مهربانت گذر مےکنم

بہ دلت ڪہ میرسم

رد عشقم را بہ جا مےگذارم

و در گوشَت نجواے

دوستت دارم سر مے دهم

تا دل بےقـرارم آرام گیرد