این قشنگتررررین پیامی بووود که خوووندم

این قشنگتررررین پیامی بووود که خوووندم
تقدیییییییم به همه
در زندگی یاد گرفتم:



با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش


خوشبخت زندگی کند.






با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد


و روحم را تباه می کند.






از حسود دوری کنم چون اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم


باز از من بیزار خواهد بود.






و


تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم




و سه چیز را هرگز فراموش نمیکنم :



1 . به همه نمی توانم کمک کنم


2 . همه چیز را نمی توانم عوض کنم


3 . همه من را دوست نخواهند داشت ....!!





و تو قبل از این که بخواهی در مورد من و زندگی من قضاوت کنی؛



کفشهای من را بپوش و از خیابانهایی گذر کن که من کردم،



اشکهایی را بریز که من ریختم،


سالهایی را بگذران که من گذراندم،



روی سنگهایی بلغز که من لغزیدم،



دوباره و دوباره برخیز و مجددا در همان راه سخت قدم

بزن...

بعد می توانی در مورد من قضاوت کنی.