داشتم با دوستم تلفنی حرف می‌زدم و همزمان با پسرم که از صب

داشتم با دوستم تلفنی حرف می‌زدم و همزمان با پسرم که از صبح کل انرژیمو گرفته بود، کلنجار می‌رفتم؛
نکن... بکن... نریز... 😅

همین‌جوری وسط حرف زدن گفتم:
«بخدا بلند می‌شم مامان!»

دوستم گفت:
«قسم نخور!»

گفتم: «خب بلند می‌شم اگه اذیت کنه.»

گفت: «نخیر! گفتی بخدا بلند می‌شم، بلند شو نجمه!»
گفتم: «منظورم این بود که...»

پرید وسط حرفم و گفت:
«بلند شو! گفتی بلند می‌شم، بحث نکن!»

خندم گرفت، ولی خب جدی می‌گفت دیگه... راست می‌گفت، قسم خورده بودم! 😂

بلند شدم، یه «نکن مامانی» گفتم و دوباره نشستم.

دوباره اذیت کرد و این بار گفتم:
«بقرآن اگه دوباره...»

دوستم گفت:
«باز قسم خوردی؟! خب بلند شو، هر کاری می‌خوای بکنی بکن! قسم می‌خوری که چی؟»

گفتم:
«خب می‌فهمه قسم که می‌خورم، دیگه واقعاً بلند می‌شم!»

گفت:
«نمی‌خواد قسم بخوری! مگه داره چه کار می‌کنه؟»

گفتم: «کمرم درد می‌کنه، می‌خواد همه رختخواب‌ها رو از توی کمد بریزه بیرون!»

گفت:
«خب بریزه...»

یه کم از این ریلکس بودنش خندم گرفت. 😂
از یه طرف هم عصبی بودم، گفتم:
«نمی‌تونم جمع کنم، می‌فهمی؟»

گفت:
«آره، نمی‌تونی. ولش کن. هر وقت تونستی جمع کن.»

و من همون‌جا یک لحظه به خودم اومدم و با خودم گفتم:
واقعاً چی شد؟! 😅
مگه چه اتفاق خطیری افتاده بود که من این‌همه راحت قسم خوردم؟

چرا قسم خوردن این‌قدر برامون راحت شده؟
چقدر راحت می‌گیم «بخدا»، «بقرآن»...
حتی برای چیزهای خیلی ساده و بی‌اهمیت.

بعد بعضی وقت‌ها آدم‌هایی رو می‌بینیم که دروغ می‌گن و قسم هم می‌خورن... 🥺💔

خدا ازمون بگذره واقعاً...
کاش بتونیم این عادت رو از خودمون کم کنیم.
کاش هیچ‌وقت برای حرف‌های معمولی و اتفاق‌های ساده، اسم خدا رو این‌قدر راحت وسط نیاریم. 🤍

شاید گاهی لازم باشه قبل از اینکه بگیم «بخدا»، فقط یه لحظه مکث کنیم و از خودمون بپرسیم:
«واقعاً لازمه؟» 🥺💓