فقط گاهـــے...،

فقط گاهـــے...،
گـاهــے آنچنان مـُـزخرَف میشَـوم
که براــے دیگــَران قابـل دَرکـــ نیستـَم!
حَتـــے عَزیــزتَرین کــَسَم را از خودَم میرانــَم!
اَما . . .
آن لَحظــه فَقَط دَر دِلم آرزو میکنــَم که او با خود بگویــَد:
عِیبی نَدارَدمیدانم دَستــ خودَتــ نیستــ!
درکَــتــ میکـُنــَم. . .!