قسمت سوم...

قسمت سوم...

http://www.wisgoon.com/pin/7586107/

دوم:
افراد انسان به خاطر وضع طبیعی که دارند و با توجه به هواها و خواسته های نفسانیشان، در نزاع و کشمکش و اختلاف واقع میشوند، این معنی را با وجدان احساس نموده و با چشم می بینیم، لذا مقتضای لطف خداوند است که برای از میان رفتن هرگونه نزاع و اختلاف، شخصی را تایین نماید که حقایق و واقعیتها را کاملا بداند، تا در هر زمان مردم به چنین شخصی رجوع کنند و در نزاع ها و مرافعه ها از او کمک بگیرند، و در نتیجه حق به حق دار برسد، و عدالت الهی در میان مردم گسترش یابد. و ان شخص که خداوند او را برای رفع اختلاف و نزاع برگزیده، همان _امام_ است که مردم وظیفه دارند از او پیروی کنند و در شئون مختلف خود به او مراجعه و بر او اعتماد نمایند.
اگر اشکال کنید که: امامان ما (ع) در زمان حضورشان جز بر مبنای قواعد ظاهری حکم نمیکردند، و به عبارت دیگر: آنان روی قواعدی که علما در زمان غیبتشان حکم میکنند حکم می کردند، پس چگونه ادعا می شود که مقتضای لطف الهی تعیین و نصب امام است تا بر مبنای حق و واقعیت ها حکم کنند؟.

ادامه دارد...