⛓️━━━━━━━━━━━━━━⛓️
⛓️━━━━━━━━━━━━━━⛓️
𝒜 𝐹𝑜𝓇𝒷𝒾𝒹𝒹𝑒𝓃 𝒟𝒶𝓃𝒸𝑒 𝒾𝓃 𝓉𝒽𝑒 𝑀𝒾𝒹𝓈𝓉 𝑜𝒻 𝒞𝓇𝒾𝓂𝓈𝑜𝓃 𝒮𝒽𝒶𝒹𝑜𝓌𝓈
⛓️━━━━━━━━━━━━━━⛓️
part 14
گرما به آرامی، از سینه ی گرم جونگکوک به بدن سرد جانگ می سرایت کرد.
تضادِ میانِ سیاهیِ لباس های آنها و گرمای عجیب این آغوش، فضایی از یک "عشق ممنوعه و خطرناک" ایجاد کرده بود.
جانگ می که از شدت خستگیِ روانی دیگر توان مقاومت نداشت، آرام آرام، تسلیم آن فشار محکم و امنیت عجیب شد.
او سرش را روی سینه ی جونگکوک تکان داد؛ جایی که صدای ضربان قلب قدرتمند و تند او، تنها موسیقی واقعی جهان بود.
جونگکوک در حالی که چانه اش را روی سر جانگ می گذاشته بود، چشمانش را بست.
او می دانست که این آرامش، موقتی است. می دانست که وقتی حافظه ی جانگ می باز گردد، تمام این خون و درد دوباره برمیگردد. اما در آن لحظه، در میانه ی آن اتاق تاریک، او فقط یک چیز را میخواست:
اینکه اجازه دهد جانگ می، حتی اگر در میانه ی ویرانی باشد، در آغوش او بماند.
سر فصل هفتم = بازگشت سایه ها (فلش بک)
اتاق تاریک جونگکوک، غرق در سکوتی سنگین بود. سکوتی که انگار داشت ذره ذره، اکسیژن را از ریه هایش میکشید. نور کم چراغ مطالعه، سایه های بلندی را روی دیوارهای تاریک و تیره، می انداخت و فضای اتاق را شبیه به یک گورستان ساکت کرده بود.
جونگکوک، با چشم هایی که از بی خوابی و اضطراب سرخ شده بود، با بی حوصلگی، صفحات پرونده ی پزشکی جانگ می را ورق می زد.
او فقط میخواست مطمئن شود که همه ی زخم ها و آسیب ها طبق گزارش های قبلی هستند، اما... انگار کلماتِ روی کاغذ، ناگهان از جلوی چشمش لغزیدند و نظم منطقی دنیا را به هم ریختند.
نگاهش روی پاراگراف مربوط به "موقعیت برخورد و اصابت گلوله" ثابت ماند.
«اصابت از سمت راست، در ناحیه ی پشتی...»
قلب جونگکوک برای یک لحظه از تپش ایستاد.
انگار یک تکه یخ بزرگ، توی سینه اش نشست.
______________________________________________________________♡
continue...
حمایت نمیکنین
من با چه انرژی و انگیزه ای براتون پارت بزارم
لطفا حمایت کنین داستانمون داره به سمت جاهای حساسی میره
𝒜 𝐹𝑜𝓇𝒷𝒾𝒹𝒹𝑒𝓃 𝒟𝒶𝓃𝒸𝑒 𝒾𝓃 𝓉𝒽𝑒 𝑀𝒾𝒹𝓈𝓉 𝑜𝒻 𝒞𝓇𝒾𝓂𝓈𝑜𝓃 𝒮𝒽𝒶𝒹𝑜𝓌𝓈
⛓️━━━━━━━━━━━━━━⛓️
part 14
گرما به آرامی، از سینه ی گرم جونگکوک به بدن سرد جانگ می سرایت کرد.
تضادِ میانِ سیاهیِ لباس های آنها و گرمای عجیب این آغوش، فضایی از یک "عشق ممنوعه و خطرناک" ایجاد کرده بود.
جانگ می که از شدت خستگیِ روانی دیگر توان مقاومت نداشت، آرام آرام، تسلیم آن فشار محکم و امنیت عجیب شد.
او سرش را روی سینه ی جونگکوک تکان داد؛ جایی که صدای ضربان قلب قدرتمند و تند او، تنها موسیقی واقعی جهان بود.
جونگکوک در حالی که چانه اش را روی سر جانگ می گذاشته بود، چشمانش را بست.
او می دانست که این آرامش، موقتی است. می دانست که وقتی حافظه ی جانگ می باز گردد، تمام این خون و درد دوباره برمیگردد. اما در آن لحظه، در میانه ی آن اتاق تاریک، او فقط یک چیز را میخواست:
اینکه اجازه دهد جانگ می، حتی اگر در میانه ی ویرانی باشد، در آغوش او بماند.
سر فصل هفتم = بازگشت سایه ها (فلش بک)
اتاق تاریک جونگکوک، غرق در سکوتی سنگین بود. سکوتی که انگار داشت ذره ذره، اکسیژن را از ریه هایش میکشید. نور کم چراغ مطالعه، سایه های بلندی را روی دیوارهای تاریک و تیره، می انداخت و فضای اتاق را شبیه به یک گورستان ساکت کرده بود.
جونگکوک، با چشم هایی که از بی خوابی و اضطراب سرخ شده بود، با بی حوصلگی، صفحات پرونده ی پزشکی جانگ می را ورق می زد.
او فقط میخواست مطمئن شود که همه ی زخم ها و آسیب ها طبق گزارش های قبلی هستند، اما... انگار کلماتِ روی کاغذ، ناگهان از جلوی چشمش لغزیدند و نظم منطقی دنیا را به هم ریختند.
نگاهش روی پاراگراف مربوط به "موقعیت برخورد و اصابت گلوله" ثابت ماند.
«اصابت از سمت راست، در ناحیه ی پشتی...»
قلب جونگکوک برای یک لحظه از تپش ایستاد.
انگار یک تکه یخ بزرگ، توی سینه اش نشست.
______________________________________________________________♡
continue...
حمایت نمیکنین
من با چه انرژی و انگیزه ای براتون پارت بزارم
لطفا حمایت کنین داستانمون داره به سمت جاهای حساسی میره
- ۷۱
- ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط