شب است و باز چراغ اتاق می سوزد

شب است و باز چراغ اتاق می سوزد
دلم در آتش آن اتفاق می سوزد .

در این یکی دو شبه حال من عوض شده است
و طرز زندگی ام کاملا عوض شده است .

صدای کوچه و بازار را نمی شنوم
و مدتی است که اخبار را نمی شنوم .
اتاق پر شده از بوی لاله عباسی
من و دو مرتبه تصمیم های احساسی .

اتاق ، محفظه ی کوچک قرنطینه
کنار پنجره ــ بیمار ــ صبح آدینه .

کنار پنجره بودم که آسمان لرزید
دو قلب کوچک همزاد ، همزمان لرزید .

چه ناگهانی و ناباورانه آن شب سرد
تب تکلف تقدیر زیر و رویم کرد .

نگاه های شما یک#نگاه عادی نیست
و گفته اید که #عاشق شدن ارادی نیست .

تو حس مطلع رنجیدن و بزرگ شدن
و خط قرمز دنیای کودکانه ی من .

من و دو راهی و بیراه ها و زوزه ی باد
و مانده ام که جواب تو را چه باید داد .

شب است و باز چراغ اتاق می سوزد
به ماه یک نفر انگار چشم می دوزد .

هوای #ابری و اندوه باید و شاید
هنوز پنجره باز است و باد می آید .

چقدر #خسته ام از فکر های دیرینه
به خواب می روم اینجا کنار شومینه .

چراغ خانه ی ما نیمه روشن است انگار
و خواب های تو درباره ی من است انگار .

چراغ خانه ، چراغ اتاق روشن نیست
هنوز آخر این اتفاق روشن نیست