.

.
میان شلوغی شهر
وسط غربت و تنهایی ام
معرکه ی موسیقی صدایت
آرام می کند این منِ بی قرار را
عزیزِ جانِ این دلِ دلتنگ و غریب...
همراهِ روزهای دشوارم
میبینی؟پُر از تو شده ام
قلبم
چشمم
صدایم
همه ام
تو را میخواند،
و این فاصله های لا کردار
این جاده های دور
قلب مرا از تو دور نمی کند
آسمان دلم با آسمانِ دلِ تو یکیست
همه ام تو را صدا میزند
و فاصله هرگز حریف این عشق
نخواهد بود...
رضوان_کردی