معشوقه دشمن

معشوقه دشمن
فصل دوم
P⁶⁶
ـــ‌کوک‌ـــ
:میدونی اقای جئون،..من عاشق اینم که قربانی‌م قبل مرگ درد بکشه
هنوز قیافمو حفظ کرده بودم.اینا کجان پس؟
اینقدر بیخیالن؟
یعنی بیسیم دستشون نیست؟
خوبه لااقل وصیت نامه نوشتم
سر تفنگ رو به پایین گرفت.
صدای شلیک،برای دقایقی توی گوشم اکو شد
درد توی پای سمت چپم،و بعد توی کل بدنم پیچید
خون گرمم روی سرامیک های سفید بالکن ریخت
-داری چه گو.هی میخوری(داد)
روی زمین افتادم
اومد دقیقا بالای سرم.لبخندی داشت به معنای اینکه "من برنده‌ام"
ولی کور خونده خبر نداره
:میدونی بقیه باند ها چقدر از اینکه بالاخره جئون جونگ کوک رو کشتم خوشحال میشن و منو بالا میدونن؟از نظرت این فرصت رو از دست میدم؟
نه. قطعا از دست نمیداد.
به حرفش بلند خندیدم،مثل دیوونه ها
-فکر کردی با کشتن من از شرم راحت میشی؟
خیلی یهویی تر از انتظارم به بازوی پر از تتو ام شلیک کرد
-اه
ناله‌ی ارومی کردم.درواقع این ناله روایتگر دردی که می‌کشیدم نبود.اگه قرار بود دردمو با صدا توصیف میکردم باید فراتر از آستانه شنوایی انسان داد میکشیدم
با صدای دومین شلیک،یونگی و تهیونگ و البته سه تا از نگهبان هام در تراس بزرگ رو باز کردن.
÷داری چه غلطی میکنی حرو.می
:او میبینم افرادتم خبر کردی که موقع مردنت نگاهت کنن
یونگی اسلحه‌شو روبهش گرفت
:بهتره شلیک نکنی وگرنه زودتر میمیره
خود آرتم هم تفنگ رو روی قلبم نشونه گیری کرد.
-عوضی
با حرفم لبخند مزحکش پر رنگ تر شد
و برای باز سوم،صدای شلیک توی گوشم اکو شد.بدنم بی حس و روی صورتم خون پاشید
...
ـــ‌هیونا‌ـــ
قفسه سینم بالا پایین میشد.
نبض رو توی تمام نقاط بدنم احساس میکرم
صدای ضربان قلبم خیلی بلند بود و حتی متونستم تکون های ریز لباسم توسط ضربان رو حس کنم
در اتاق جونگ‌کوک رو باز کردم.اولین باری بود که اتاقشو میدیدم
اتاق مرتب،تمیز،ساکت و سوت و کور بود.
بدون اون،همه جا اینطوری بود.پاکت وصیت نامه روی تختش بود.یونگی بهم گفت جونگ گفته اگه اتفاقی براش افتاد برم بخونمش.اینکه اتفاقی افتاده که مجبور به خوندنش کرده بودم،عذابم میداد و بیشتر همه ندونستن اون اتفاق...