کوچههای باغ را یادت هست

کوچه‌های باغ را یادت هست؟..

من از آن بازترین کوچه سخن می گویم

یادتان هست که در جوش بهار

و در آن غلغل ثلث سوم؟…

من از آن سبزترین واحه سخن می گویم

                      یاد آن کوچه بخیر

                                     یاد آلوچــــه بخیر

یاد جریان بزاقی که هنوز

در حباب آه ما می‌موجد.

                   «آه»:

کوچه‌های باغ را یادت هست؟

و درختان مقابل را، هم؟

اعتناشان نه به پرچین

نه حصار

                ـ مثل ما! ـ

می‌کشیدند سرِ سبز، بلند از دیوار:

داریوش!

آی کریم!

آی جمال!…

          جیبتان سبز!

بیایید که وقت چایی است

چرخ را قفل کنید

           «زندگی این همه نیست»

زود باشید که هنگام غروب

یا که شاید پاییز

یا زبانم لال… یک حادثه‌ای!

                                  [مثل امروز !!]

مثل یک ساعت شمّاته ی شیرین‌آشوب

ـ در بزنگاه لطیف رؤیا ـ

عین یک عربده‌ای در راه است…

                               ***

                                  کوچه‌ای باید داشت!…