هیچوقت نفهمیدم

هیچوقت نفهمیدم
اینهمه سختی و رنجهائی که کشیدی برای چیست
هیچوقت نپرسیدم
که چگونه لجبازی های روزگار را طاقت می آوری
و هیچوقت ندیدم
که درتمام راه پر مصیبت عمر خم به ابرو بیاوری
تو همیشه چون عشق خندیده ای
و من در زیر این خنده های تو بال و پر گرفته ام
تمام امید من توائی
و هرآن چه که می پندارم در زندگی ام باید باشد و نیست
در تو می یابم مادر
فداتشم عمرم که هم پدر بودی هم مادر