- چندروزاست باخود گوییم：

- چندروزاست باخود گوییم：
دروصف زیبای ازخود گذشتگیت چه گوییم,
چند روزست کلنجاری بزرگ
را باخود نقطه به نقطه این غربت می کشم,
چندروزاست مادرم
بزرگ بانوی زندگیم
اشکهایم را نثار عشق پاکت می کنم,
اه غمبارم را نثارصداقت بی مانندت می کنم,
رنجهای فراقت را نثار محبت بی همتایت می کنم.


مادرم گاش بودی!!!!!!!
تا دوباره عاشقانه لبخند بر کودکانه هایم میزدی،
تادوباره صادقانه راه زندگی را بمن می اموختی،
تا دوباره مهرت را
محبتت را
مهربانیت را
نثار تمام وجود بیمارم می کردی

مادرم تمام دل خوشی روزهای غمبارم دیدن نورت در پس ابرهای است ،
نوری که دراین دنیای پرتزویر وبی مهر عاشقانه راهم را روشن ساخته.



بزرگی وجودت را ایران بانو در هیچ کلامی, درهیچ سخنی ,در هیچ دست نوشته ای نتوان گنجاند
چون بزرگیت را همچون دیارم ایران زمین می پندارم ،
که در طول اعصار وقرون در هیچ نوشته ای نتوان جست.




کوردان مانا
(فروغا)