دلم گرفته برای ترانه ای که ندارم

دلم گرفته برای ترانه ای که ندارم

دلم گرفته دوباره بهانه ای که ندارم

شبیه پیچک خشکی شدم کنار خیابان

و حسرتی به دلم از جوانه ای که ندارم

اگر چه آتش این غم نصیب بال خودم شد

اگر جه داغ دلم شد جوانه ای که ندارم

ولی دوباره به راهت هزار دام نهادم

هزار دام به راهت و دانه ای که ندارم

تمام بار غمت را به نقد و نسیه خریدم

تمام بار غمت روی شانه ای که ندارم

شبی شبیه همیشه کنار خاطره هایت

نشسته ام لب ایوان خانه ای که ندارم

کمند مو سیاهت بروی شانه پریشان

در انتظار دو دستم وشانه ای که ندارم


شب و سکوت و بیابان عجب هوای غریبی

دلم گرفته برای ترانه ای که ندارم