......

......
کور بودم که ندیدم تو مرا میرانی
در حوالی نگاهم اندکی مهمانی

کور بودم که ندیدم تو به من میخندی
فکر کردم که تو قدر عشق را میدانی

کور گشتم ز نگاهت که پر از واهمه بود
فکر کردم تو ز پیشانی من میخوانی

ماه من بودی و تزویر تو در نقطه کور
این همه دوز و کلک را ز کجا میدانی؟

این خیانت که به دلدار روا میداری
مکر و نیرنگ اگر نیست چرا پنهانی؟

حیف در این همه انکار نمیبینم من
اندکی منطق و یک فلسفه عقلانی

گرچه تو رفتی و غمگین تر از غمگینم
هرگز از دست ندادم اندکی ایمانی .....