صدیقه دولت آبادی

صدیقه دولت آبادی
۱۲۶۱ شمسی در اصفهان به دنیا آمد. او هفتمین فرزند حاج میرزا هادی و خاتمه بیگم بود. در آن زمان مدرسه ای برای دختران وجود نداشت .پدرش که از روحانیان متجدد آن زمان محسوب می‌شد او را تشویق به درس خواندن کرد. او تحصیلات عربی و فارسی را نزد شیخ محمد رفیع طاری و دروس دیگر را نزد معلمین خصوصی فراگرفت. در حدود بیست سالگی با اعتضاد الحکما ازدواج کرد.
فعالیتهای اجتماعی او با تلاش برای تاسیس مدرسه برای دختران آغاز شد.در اصفهان اول «مکتب خانه شرعیات» را برای دختران تاسیس کرد. به دلیل فشار خانواده نتوانست خودش مدیر این مدرسه شود و دوستش مدیر آن شد. بعد از سه ماه نیز به دست مخالفان به زندان افکنده شد و مدرسه بسته شد. او سپس بسته شدن مدرسه اول مدرسه دومی را می گشاید. در اصفهان با کمک گروهی از زنان انجمنی به نام «شرکت خواتین اصفهان» باز می کنند. دو بند از اساسنامه این انجمن در باره تشویق خانم ها در نخریدن پارچه های خارجی و حمایت از تولیدات داخلی است و بند دیگر اساسنامه در مورد لزوم جلوگیری از ازدواج دختران قبل از سن پانزده سالگی.
در سال ۱۲۹۸ بالاخره امتیاز روزنامه «زبان زنان» را می گیرد. این روزنامه، ماهی دو شماره منتشر می شده. اولین روزنامه ای است که در اصفهان توسط یک زن اداره می شد و سخنگوی زنان بوده است. او با مخالفت شدید عده ای از مردمان متعصب که خود تحمل وجود زنان را در کارهای اجتماعی نداشتند روبرو شد. حتا تهدید به قتل او کرده اند. عاقبت به خاطر سر مقاله ای در مخالفت با قرارداد ۱۹۱۹وثوق الدوله ، پس از سه سال انتشار، نشریه زبان زنان توقیف می شود. رئيس نظميه وقتي براي توقيف آن زن عالي مقام به در منزل او رفت، به صديقه گفته بود:
خانم شما صد سال زود بدنيا آمديد.
صديقه در پاسخ گفته بود:
آقا من صد سال دير متولد شدم. اگر صد سال زودتر بدنيا آمده بودم، نمي گذاشتم زنان چنين خوار و خفيف در زنجير شما مردها اسير باشند.»

دولت آبادی در سال ۱۳۰۰ از اعتضاد جدا شده و همزمان با توقیف روزنامه به تهران رفت. در تهران در مجمع فارغ التحصیلان مدرسه امریکایی درباره ترقی نسوان از دیدگاه تاریخی و از نظر تمرین و ممارست و نقش آگاهی، سخنرانی کرد.
در همان سال انجمنی به نام انجمن آزمایش بانوان در تهران دائر کرد و بر علیه استفاده از کالاهای خارجی اقدام نمود.
در فروردین ۱۳۰۲ش برای معالجه بیماری کلیه از راه کرمانشاه، بغداد، بیروت و حلب به سویس و سپس به آلمان رفت. پس از چندماه معالجه در برلین در مرداد ۱۳۰۲ عازم پاریس شد. وی در پاریس در کنار ادامه معالجه، تحصیلات خود را دنبال کرد، ابتدا در مدرسه بین المللی آلیانس و سپس در کالج شبانه روزی زنان College Feminin دوره سه ساله تعلیم و تربیت را به پایان رساند و پس از آن موفق به کسب لیسانس از سوربن شد.صديقه در نخستين سالهاي اقامت در پاريس، با روزنامه هاي معروف ارتباط قلمي برقرار کرد و در نشريه " تاون اند تيمس " يک سري مقالات مستدل حقوقي در مورد " استقلال زنان ايران در مايملک خود " منتشر کرد که در تنوير افکار عمومي بسيار موثر بود. وی در بهار ۱۳۰۵ (۳۰ مه تا ۶ ژوئن ۱۹۲۶) در دهمین کنگره «اتحادیه بین الملی برای حق رأی زنان» International Alliance for Women's Suffrage شرکت کرد و در اواخر سال ۱۳۰۶ به ایران بازگشت.
در مهرماه ۱۳۰۷ نظارت تعلیمات نسوان در وزارت معارف و اوقاف و صنایع ظریفه به وی سپرده شد و سال بعد به مدیریت کل تفتیش مدارس نسوان منصوب شد. وی در سال ۱۳۱۸، پس از هاجر تربیت، ریاست «کانون بانوان» را به عهده گرفت و از آذرماه ۱۳۲۱ دوره سوم نشر زبان زنان را آغاز کرد. در سال ۱۳۲۶ برای معالجه دوباره راهی اروپا شد و در این سفر در کنگره «جامعه بین المللی زنان برای صلح و آزادی» Women's International League for Peace and Freedom شرکت کرد.

صدیقه دولت آبادی در ۶ مرداد ۱۳۴۰ از بیماری سرطان درگذشت و در قبرستان کوچکی در قلهک به خاک سپرده شد.