چند ماه پیش،

چند ماه پیش،
وقتی جنگ نفس‌هامونو برید،
وقتی همه انتظار داشتن مردم به خون شما تشنه باشن،
ما ایستادیم.
نه پشت شما، پشت خاکمون.
پشت این خاکی که به قیمت جون‌هامون نگه داشتیمش.
حالا که جنگ نیست،
الان که هوا داغِ داغه،
بچه‌های مردم دارن تو گرما می‌میرن،
برق مدام می‌ره،
آب سهمیه‌ای شده،
و ما فقط مانده‌ایم و خستگی و سکوتی که هر روز سنگین‌تر می‌شه.
آقا زاده‌ها خوش می‌گذرونن،
اما مردمی که این خاک رو دوست دارن،
دیگه دلیلی ندارن که به شما اعتماد کنن.
ما پشت خاک ایستادیم،
نه پشت شما.
و حالا سوال اینه:
این چه دولتی‌ست که ساده‌ترین نیازهای مردم رو نمی‌تونه برآورده کنه؟
که همه چیز رو حراج کرده برای کشورهایی که دردی از ما دوا نمی‌کنن؟
ما هنوز عاشق وطنیم،
اما از شما فقط خسته‌ایم.
خسته از وعده‌های بی‌حاصل،
خسته از بی‌مسئولیتی.
و بترسید از روزی که دوباره این مردم جونشون به لبشون برسه!



.
.
.