اگر آن چشـم شـهلایت به جام دل بلا ریـزد

اگر آن چشـم شـهلایت به جام دل بلا ریـزد
میان عقل واحساسم چه غوغایی بپا خیزد

شراب ناب چشمانی که رسوا میکنـد دل را
مــرا دیـوانــه می سـاز اگر با لب در آمیـزد

به سودای تو سر دادن،میان جمع مشتاقان
دلی مستانه میخواهدکه ازعشق تو بگریزد

مرا در وادی حیرت رهـا کردی حـلالت بـاد
خدا داند چه می سازد،دلی با غم در آویزد

تو با آن خـال هندویت جهـانم را فنـا کردی
مگر دیوانـه باشـد دل که ازعشقت بپرهیزد

زچشمان خمار تو و آن گیسوی مشکین ات
به کام لحظه های من شراب کهنه می ریزد

به جادوی خم زلفی قیامت می کند هر دم
اگـر آن نـازنین دلبر ز نو شـوری بر انگیـزد