نبود برده داری در میان مادها و هخامنشیان ________________
نبود برده داری در میان مادها و هخامنشیان ______________________________
در میان "مادها" رسمی وجود داشت که به موجب آن، مردی تهیدست میتوانست، در برابر دریافت غذای روزانه و دیگر نیازمندیهای ضروری ، نیروی کار خود را در اختیار مردی ثروتمند بگذارد ؛ ولی چنانچه این مرد ثروتمند نیازمندیهای آن مرد را باندازه لازم فراهم نمی کرد ، او میتوانست مرد ثروتمند را ترک کند. نام این گونه افراد را میتوان "آزادبرده" نامگذاری کرد ؛ چون در دیگر کشورهای آن هنگام (مانند مصر و یونان)، برده حق ترک ارباب خود را نداشت ، و ارباب میتوانست بردهء خود را به اربابی دیگر بفروشد ، و همچنین کارهای بسیار سنگینی به برده محول می شد . همچنین باید توجه داشت که شمار این آزادبرده ها در قلمروی مادها بسیار ناچیز بوده است ؛ درحالیکه در همین هنگام ، در مصر و یونان حدود 90 درصد جمعیت را بردگان تشکیل میدادند . در هنگام فرمانروائی هخامنشیان نیز ، همین وضعیت وجود داشت . گواه این گفته ، نبود واژه ای "ویژه" برای نامیدن "برده" یا "آزادبرده" میباشد . در ایران باستان، واژهء "بَنْدَکَه" ، که مشتق از واژهء "بَندَه" به معنای "بند و زنجیر" است ، برای نامیدن همهء فرمانبران ، از جمله "ساتراپ ها" (استانداران) ، "سپهسالاران" ، و نیز "مردم آزاد تابع کشور" بکار میرفته است . داریوش اول ، در کتیبه های بیستون ، ساتراپ ها و سپهسالاران خود را بندکههای خود خوانده است . همچنین داریوش اول، گاداتس، حاکم خود در دیونی، را "بندکهء" خویش نامیده است . همچنین واژهء "گرده" در زبان پارسی باستان وجود داشته است که به معنی "کارگر مزدبگیر" بوده است . این واژه پس از مدتی به "کورتش" ، و سپس به "کارگر" تبدیل شده است . به هنگام پیدایش دولتهای ماد و پارس، بردگی ناشی از بدهکاری نیز مرسوم نبود ، و غالباً فرد بدهکار ، بدهکاری خود را از راه کار کردن برای بستانکار ، میپرداخت.
در واقع کشورگشائی مادها و هخامنشیان ، برای ازمیان برداشتن نظام برده داری بوده است ؛ بعنوان نمونه کورش پس از پیروزی بر بابل ، برده ها را آزاد کرد ، و نیز تبعیدی ها را به سرزمین خودشان بازگردانید . نوشتهء : tarikhopishaztarikh
در میان "مادها" رسمی وجود داشت که به موجب آن، مردی تهیدست میتوانست، در برابر دریافت غذای روزانه و دیگر نیازمندیهای ضروری ، نیروی کار خود را در اختیار مردی ثروتمند بگذارد ؛ ولی چنانچه این مرد ثروتمند نیازمندیهای آن مرد را باندازه لازم فراهم نمی کرد ، او میتوانست مرد ثروتمند را ترک کند. نام این گونه افراد را میتوان "آزادبرده" نامگذاری کرد ؛ چون در دیگر کشورهای آن هنگام (مانند مصر و یونان)، برده حق ترک ارباب خود را نداشت ، و ارباب میتوانست بردهء خود را به اربابی دیگر بفروشد ، و همچنین کارهای بسیار سنگینی به برده محول می شد . همچنین باید توجه داشت که شمار این آزادبرده ها در قلمروی مادها بسیار ناچیز بوده است ؛ درحالیکه در همین هنگام ، در مصر و یونان حدود 90 درصد جمعیت را بردگان تشکیل میدادند . در هنگام فرمانروائی هخامنشیان نیز ، همین وضعیت وجود داشت . گواه این گفته ، نبود واژه ای "ویژه" برای نامیدن "برده" یا "آزادبرده" میباشد . در ایران باستان، واژهء "بَنْدَکَه" ، که مشتق از واژهء "بَندَه" به معنای "بند و زنجیر" است ، برای نامیدن همهء فرمانبران ، از جمله "ساتراپ ها" (استانداران) ، "سپهسالاران" ، و نیز "مردم آزاد تابع کشور" بکار میرفته است . داریوش اول ، در کتیبه های بیستون ، ساتراپ ها و سپهسالاران خود را بندکههای خود خوانده است . همچنین داریوش اول، گاداتس، حاکم خود در دیونی، را "بندکهء" خویش نامیده است . همچنین واژهء "گرده" در زبان پارسی باستان وجود داشته است که به معنی "کارگر مزدبگیر" بوده است . این واژه پس از مدتی به "کورتش" ، و سپس به "کارگر" تبدیل شده است . به هنگام پیدایش دولتهای ماد و پارس، بردگی ناشی از بدهکاری نیز مرسوم نبود ، و غالباً فرد بدهکار ، بدهکاری خود را از راه کار کردن برای بستانکار ، میپرداخت.
در واقع کشورگشائی مادها و هخامنشیان ، برای ازمیان برداشتن نظام برده داری بوده است ؛ بعنوان نمونه کورش پس از پیروزی بر بابل ، برده ها را آزاد کرد ، و نیز تبعیدی ها را به سرزمین خودشان بازگردانید . نوشتهء : tarikhopishaztarikh
- ۲.۲k
- ۰۷ خرداد ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط