بار دگر سمت درست تاریخ
بار دگر سمت درست تاریخ
(درنگی بر نمازی تاریخی)
هنوز آفتاب طلوع نکرده بود، تا چشم کار می کرد
زنان و مردان،
پیران و جوانان،
نوحوانان و حتی کودکان،
مردمی به طول کیلومترها، از جمکران؛
میعادگاه صاحب الزمان،
تا حرم کریمه طاهران،
دوش به دوشِ هم ایستادگان،
آماده برای نماز بر آقای شهید ایران،
میلیون ها دل باخته با چشم گریان.
قرار بود نماز را بزرگ مردی اقامه کند که خود
فقیهی بزرگ است و فیلسوف دوران،
عارف زمانه است و مفسر نام آور قرآن،
عالمی سیاست آشناست و خطیبی خوش بیان،
عالمی زمان شناس است و مرجع تقلید شیعیان،
آری او کسی نبود جز حضرت آیه الله العظمی جوادی آملی مفسر بزرگ قرآن
این شخصیّت بزرگ وقتی در قامتِ اقامه نماز بر پیکر امام قائد شهید ایستاد،
آن گونه نمازی خواند که تاریخی شد و ماندگار،
نمازی بی نظیر.
البته حق هم همین بود؛ چرا که همو که نماز بر تابوتش می خواند نیز بزرگ مردی بود بی نظیر.
علامه جوادی آملی( که خدایش حفظ کناد) آن فیلسوف متأله و عارف نامور، عباراتی را بر زبان جاری کرد که به خوبی معرِّف شخصیّت کسی بود که نماز بر او خوانده می شد؛ یعنی رهبر شهید این امت.
با عبارات او، امت نماز گزار یکبار دیگر به یاد آورد؛ راستی چه کسی را از دست داده است؟!
دل ها دگر بار سوخت،
شانه ها لرزید،
و اشک ها بر گونه ها جاری شد.
واژه ها در وصف کسی که نماز بر پیکرش می خواند، اعترافی آشکارا از زبانِ این فقیه و فیلسوف و عارف و مرجع زمانه بود، بر عظمت و بزرگی صاحبِ پیکر در برابر دیدگانش.
واژگانی که نه فقط او، که ميليون ها انسان حاضر همصدا با او آن واژگان را تکرار می کردند و همدلانه با وی به راستی و درستی آنها با تمام وجود معترف بودند.
آن بزرگ مرد دوران در نماز خود، نه فقط زبان سخن،
که حتی زبان بدن را نیز با حرکات و اشارات معنا دار بر پیکر امام شهید به کار گرفت
و خاضعانه به پیشگاه الهی بارها چنین عرضه می داشت:
اللهم!
اللهم!
اللهم!
إنه نزل عندک مجاهدا،
خداوندا او بر تو وارد شد در حالی که
مجاهد بود،
مبالغا،
سخت کوش بود،
ورعاً،
(نه تنها اهل تقوا که) پرهیز از شبهات داشت و باورع بود،
موحدا،
در بندگی اش خالص بود.
متألها،
انسانی الهی و خدا محور بود.
همچنین سه بار به درگاه خداوندی با تضرع و زاری اینگونه شهادت داد:
اللهم!
اللهم!
اللهم!
إنه نزل عندک شهیداً للإسلام و القرآن و العتره؛
خداوندا!
خداوندا!
خداوندا!
او به پیشگاه تو فرود آمد در حالی که شهید در راه اسلام و قرآن و عترت است.
اللهم!
اللهم!
اللهم!
انه نزل مجاهدا موحدا،
خداوندا!
خداوندا!
خداوندا!
او در حالی در پیشگاه تو وارد می شود که مجاهدی یکتاپرست بود.
خداوندا!
خداوندا!
خداوندا!
انه نزل عندک قتیلا للاسلام؛
او در حالی در بارگاه تو نزول می کند که،
کشته شده در راه اسلام است،
قتیلا لامه المسلمه؛
کشته شده در راه امت مسلمان است،
قتیلا لسیاستها؛
کشته شده در راه سیاست امت اسلام است،
قتیلا لکیانها؛
کشته شده در راه حفظ کیان امت مسلمان است،
قتیلا لصیانتها؛
کشته شده در راه صیانت و حمایت امت اسلام است،
قتیلا لعظمتها؛
کشته شده در راه عظمت امت مسلمان است،
و سیادتها؛
کشته شده در راه سیادت و آقایی امت اسلامی است،
و مولَویّتها،
کشته شده در راه سروری و آقایی امت مسلمان است،
و وحدتها،
کشته شده در راه وحدت امت اسلامی است.
این عبارات از یک فیلسوف و عارف و مفسر نامور و از یک مرجع بزرگ و علامه ای زاهد، بار دیگر
حجت را بر هر کسی که منصفانه جویای حقیقت است، تمام کرد؛
که سمت درست تاریخ کدام است.
پروردگارا!
ما را در پیچ و خم های سخت و مرد افکن تاریخی،
به سمت درست تاریخ هدایت بفرما!
خداوندا!
ما را در ادامه راه آن مجاهد بزرگ، ثابت قدم و استوار بدار!
مرکز مطالعات فرهنگ و اندیشه دینی
علی فلاح رفیع
۲۰ تیر ۱۴۰۵
(درنگی بر نمازی تاریخی)
هنوز آفتاب طلوع نکرده بود، تا چشم کار می کرد
زنان و مردان،
پیران و جوانان،
نوحوانان و حتی کودکان،
مردمی به طول کیلومترها، از جمکران؛
میعادگاه صاحب الزمان،
تا حرم کریمه طاهران،
دوش به دوشِ هم ایستادگان،
آماده برای نماز بر آقای شهید ایران،
میلیون ها دل باخته با چشم گریان.
قرار بود نماز را بزرگ مردی اقامه کند که خود
فقیهی بزرگ است و فیلسوف دوران،
عارف زمانه است و مفسر نام آور قرآن،
عالمی سیاست آشناست و خطیبی خوش بیان،
عالمی زمان شناس است و مرجع تقلید شیعیان،
آری او کسی نبود جز حضرت آیه الله العظمی جوادی آملی مفسر بزرگ قرآن
این شخصیّت بزرگ وقتی در قامتِ اقامه نماز بر پیکر امام قائد شهید ایستاد،
آن گونه نمازی خواند که تاریخی شد و ماندگار،
نمازی بی نظیر.
البته حق هم همین بود؛ چرا که همو که نماز بر تابوتش می خواند نیز بزرگ مردی بود بی نظیر.
علامه جوادی آملی( که خدایش حفظ کناد) آن فیلسوف متأله و عارف نامور، عباراتی را بر زبان جاری کرد که به خوبی معرِّف شخصیّت کسی بود که نماز بر او خوانده می شد؛ یعنی رهبر شهید این امت.
با عبارات او، امت نماز گزار یکبار دیگر به یاد آورد؛ راستی چه کسی را از دست داده است؟!
دل ها دگر بار سوخت،
شانه ها لرزید،
و اشک ها بر گونه ها جاری شد.
واژه ها در وصف کسی که نماز بر پیکرش می خواند، اعترافی آشکارا از زبانِ این فقیه و فیلسوف و عارف و مرجع زمانه بود، بر عظمت و بزرگی صاحبِ پیکر در برابر دیدگانش.
واژگانی که نه فقط او، که ميليون ها انسان حاضر همصدا با او آن واژگان را تکرار می کردند و همدلانه با وی به راستی و درستی آنها با تمام وجود معترف بودند.
آن بزرگ مرد دوران در نماز خود، نه فقط زبان سخن،
که حتی زبان بدن را نیز با حرکات و اشارات معنا دار بر پیکر امام شهید به کار گرفت
و خاضعانه به پیشگاه الهی بارها چنین عرضه می داشت:
اللهم!
اللهم!
اللهم!
إنه نزل عندک مجاهدا،
خداوندا او بر تو وارد شد در حالی که
مجاهد بود،
مبالغا،
سخت کوش بود،
ورعاً،
(نه تنها اهل تقوا که) پرهیز از شبهات داشت و باورع بود،
موحدا،
در بندگی اش خالص بود.
متألها،
انسانی الهی و خدا محور بود.
همچنین سه بار به درگاه خداوندی با تضرع و زاری اینگونه شهادت داد:
اللهم!
اللهم!
اللهم!
إنه نزل عندک شهیداً للإسلام و القرآن و العتره؛
خداوندا!
خداوندا!
خداوندا!
او به پیشگاه تو فرود آمد در حالی که شهید در راه اسلام و قرآن و عترت است.
اللهم!
اللهم!
اللهم!
انه نزل مجاهدا موحدا،
خداوندا!
خداوندا!
خداوندا!
او در حالی در پیشگاه تو وارد می شود که مجاهدی یکتاپرست بود.
خداوندا!
خداوندا!
خداوندا!
انه نزل عندک قتیلا للاسلام؛
او در حالی در بارگاه تو نزول می کند که،
کشته شده در راه اسلام است،
قتیلا لامه المسلمه؛
کشته شده در راه امت مسلمان است،
قتیلا لسیاستها؛
کشته شده در راه سیاست امت اسلام است،
قتیلا لکیانها؛
کشته شده در راه حفظ کیان امت مسلمان است،
قتیلا لصیانتها؛
کشته شده در راه صیانت و حمایت امت اسلام است،
قتیلا لعظمتها؛
کشته شده در راه عظمت امت مسلمان است،
و سیادتها؛
کشته شده در راه سیادت و آقایی امت اسلامی است،
و مولَویّتها،
کشته شده در راه سروری و آقایی امت مسلمان است،
و وحدتها،
کشته شده در راه وحدت امت اسلامی است.
این عبارات از یک فیلسوف و عارف و مفسر نامور و از یک مرجع بزرگ و علامه ای زاهد، بار دیگر
حجت را بر هر کسی که منصفانه جویای حقیقت است، تمام کرد؛
که سمت درست تاریخ کدام است.
پروردگارا!
ما را در پیچ و خم های سخت و مرد افکن تاریخی،
به سمت درست تاریخ هدایت بفرما!
خداوندا!
ما را در ادامه راه آن مجاهد بزرگ، ثابت قدم و استوار بدار!
مرکز مطالعات فرهنگ و اندیشه دینی
علی فلاح رفیع
۲۰ تیر ۱۴۰۵
- ۲۷۱
- ۲۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط