پس از من

پس از من
چای می نوشی
ولی ....
با طعم پاییزی که اندوهش
گلویت را
به نام عشق می بوسد

به یادم اشک می ریزی
کنار شعرِ انبوهی
که بی من آبرو دارد

مراباچای می نوشی ...
مرا با طعمِ پاییزی ....
کنارِ شعرِ انبوهی .......
که بی من آبرو دارد ...