مهتاب شبی رفتی، از خانه ی خاموشم

مهتاب شبی رفتی، از خانه ی خاموشم
هرگز نشود این عشق از ریشه فراموشم

این چند سخن بشنو از حال غریب من
روزی که تو خندیدی شد ماه نصیب من

رفتی ز برم چندی ویران شده این خانه
از می شده ام لبریز ماتم شده کاشانه

با غم چه نشستم من درگوشه ی تنهایی
هق هق زدم از سینه شاید که تو بازآیی

باز آمدنت این نیست ای نور چراغ دل
صد نامه فرستادم باز آی بر این محفل

مخمور می ام اینک افتاده و بیحالم
تنها و غم آلودم بی عشق تو مینالم

این باغ پر از انگور خشکید توهم برگرد
درسایه ی هرخوشه بی تو نتوان سرکرد