بیا یک شب که برفی سخت می بارد

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

سپیدی تا افق ها می رود همراه تاریکی

خدا از لطف می پوشد تن لخت درختان را

میان جامه ای دیبا، سپید و دلکش و زیبا

ودنیا بر تن خود می کِشد رختِ عروسان را

من و تو در کنار هم جدا از شهر و از غوغای انسانها بری از رنج و حرمانها

زبان دیده بگشاییم و در دنیای خاموشی

برای سالِ دیگر توشه گیریم از نگاهِ هم....