توی این خونه عمرم که باغصه همنشینم*توهجوم غم وغصه تاکجا ع

توی این خونه عمرم که باغصه همنشینم*توهجوم غم وغصه تاکجا عقب بشینم*لکه برداشته غرورم لطمه خوردم از زمونه*کسی دلواپسم نیست کسی پیشم نمی مونه*من همونیم که فکرفتح این دنیا رو داشتم *ولی آخرش خودم رو تو غصه هاجاگذاشتم*دیگه رفت و آمدی نیست توی خلوت اتاقم* توی بدترین روزام هم کسی نیومد سراغم*اینه جواب بی کسیت آهای دل خسته من *که مقل سایه هر کجا اینهمه غم بسته به من*وقتی که پشتم خالیه دیگه به کی تکیه کنم*حتی کسی نیست که بخوام رو شونه هاش تکیه کنم*