میدانی...

میدانی...
شب هارا برای خواب گذاشته اند
نه بیداری،
اصلا اگر شب هارا برای بیداری می گذاشتند.
مطمئنم
قرار نبوده در هیج شبی
از گوشه ی اتاق های شهر
صدای گریه بیاید.
پسری ریه هایش را خفه و دختری موهایش را
به بند بکِشد.
انتقام کار های نکرده را از آن ها بگیرند و خودشان را در خیال فراموش شده ی کسی جا بدهند.
باز میدانی...
عجیب است این دنیا، روز هایش به حد کافی سنگینی دارند.
شب هایش هم که هیچ...
چه بگویم؟