اصالتِ یک رابطه در ماندگاریِ آن است، نه در شروعی بی‌نقص.

اصالتِ یک رابطه در ماندگاریِ آن است، نه در شروعی بی‌نقص. در میانهٔ عصرِ “اشیاءِ یک‌بار مصرف”، آنان که ماندن و ساختن را به رفتن و یافتن ترجیح می‌دهند، نگاهبانانِ حقیقیِ حرمتِ عشق‌اند. عمقِ هر پیوند، حاصلِ زخم‌هایی است که با صبوری التیام یافته‌اند؛ چرا که تنها با عبور از آتشِ سختی‌هاست که خامِ ما پخته می‌شود و آن سکونِ پایداری که “آرامش” می‌نامیمش، در رگ‌های رابطه جاری می‌گردد.