#برشی_از_یک_کتاب

#برشی_از_یک_کتاب

راستی لذت تنها بودن را چشیده ای، قدم زدنِ تنها، دراز کشیدنِ تنها توی آفتاب؟...
چه لذتِ بزرگی است برای یک موجود عذاب کشیده، برای قلب و سر! منظورم را میفهمی!
آیا تا به حال مسافت زیادی را تنها قدم زده ای؟ قابلیتِ لذت بردن از آن دلالت بر مقدار زیادی فلاکتِ گذشته و نیز لذت های گذشته دارد.
وقتی پسربچه بودم خیلی تنها ماندم، اما آنها بیشتر به زورِ شرایط بود نه به انتخاب خودم. امّا حالا، با شتاب به طرفِ تنهایی می روم، همانطور که رودخانه ها با شتاب به سویِ دریا سرازیر می شوند.

#فرانتس_کافکا
از کتاب: نامه به فلیسه