لبت مرا به غزلهای نوجوانی برد

لبت مرا به غزل‌های نوجوانی برد
به عشق‌های زمينی وآسمانی برد
شکوفه لبِ گلگونِ تو دوباره مرا
به خواب چیدن گل‌های ارغوانی برد
کسی که آتش بی‌مهری‌اش مرا سوزاند
چه شد که باز دل از من به مهربانی برد
به زنده بودن من نام زندگی مگذار
که این غریب فقط رنج زندگانی برد
چه زود پیر شدیم و چه دیر فهمیدیم
که عشق هرچه ز ما برد ناگهانی برد