ادمی ، در میا𝅥ن هִیاهوي بی‌پایانِ زمان، گاهي به دنبالِ رد

ادمی ، در میا𝅥ن هִیاهوي بی‌پایانِ زمان، گاهي به دنبالِ ردِ پايي است که تنها در کو۫چه پس‌ کو۫چه های خاطره باقی ما𝅥نده ما همہ مسافرانِ بی‌مقصدِ این جاده ایم که ایستگاه‌هایش از جنسِ احساس ساخته شده؛ کاش یاد بگیریم که در ایـ 👄 ـن گذرِ شتاب زده گاهي بایستیم و به تماشاۍ رقص سایه ـها بر دیواره زندگي بنشینیم چرا که حقیقت نه در مقصد ، بلکه در همان لحظه‌ای نهفته است که قلبمان از شوقِ تپیدن، به لִرزهہ‍‌‌ִ می‌افتد