Life..

سلام، خواستم بگم من خوبم. زانوهام زخمیه، آرنجم خراشیده شده، پاهام تعادل ندارن، اما خوبم. خسته‌ام اما خوبم.
اینجا همه به من میگن افسرده، وقتی حرف‌هام رو میزنم میگن مغز مریض.
ولی کاش میفهمیدن این حرف‌ها جزئی از حقیقت زندگی منه.
من کسی‌ام که میگم خوبم ولی تو از حرفام میتونی بفهمی که نیستم. من خوبم ولی از نگاهم میفهمی که دلم میخواد بغلت کنم و اشک بریزم. گاهی اوقات فکر میکنم من از کِی تاحالا انقدر خوب شدم؟ یادم نمیاد. ولی میدونم خوبم!
قرص‌های دکتر دیگه تاثیری نداره. من انداختمشون در صورتی که همه فکر کردن هنوزم ازشون استفاده میکنم.
به همه گفتم ادامه میدم ولی شبا تو دفتر راجب چطور مردنم حرف میزنم. بله دیگه نمیتونم تو حموم خودم رو لیف بزنم که کثیفی زخم‌هام از بین بره. زخمام از بین نمیره و آدم‌های توی ذهنم این زخم‌ها رو بدتر میکنن.
حالا من یک ساله اینحا می‌نویسم. یک ساله حرف‌هام رو میخونی
تو چی؟ توهم خوبی؟ اینجایی، نمی‌خوام به توهم بگن افسرده یا دو قطبی، لطفا خوب باش و کسی باش که فقط حرف‌هام رو میخونه.