تو زیباترین دردی میان استخوان سینه‌‌ی مردانه‌ام درست شبیه قویی باشکوه که بر قلب برکه سنگینی می‌کند و زیبایی‌اش نفس‌های آب را به شماره می‌اندازد، تو نیز قلبم را به تپش‌های دیوانه‌وار وامی‌داری و چون

تو
زیباترین دردی
میان استخوان سینه‌‌ی مردانه‌ام

درست شبیه قویی باشکوه
که بر قلب برکه سنگینی می‌کند
و زیبایی‌اش
نفس‌های آب را
به شماره می‌اندازد،
تو نیز قلبم را
به تپش‌های دیوانه‌وار وامی‌داری
و چونان آرشه‌ای عاشق
بر تن‌ام
نوایی آشنا می‌نوازی،

تو
بر بوم جانم
خود را نقش می‌زنی
و من هر بار
زنی را می‌بوسم
که در برکه‌ی چشم‌هام
تن‌اش را می‌شوید
بی‌آنکه از نگاه‌ام
بیرون شود ؛
و هر بار
روحم را در رعشه‌ای شیرین
به آغوش می‌کشاند،

امیدی به بازگشت نیست!
هرگز
هرگز،

نه برای مرد
نه برای برکه