هر که به دام عشق افتاد، دیگر حساب خویش از جهان جدا کرد

هر که به دام عشق افتاد، دیگر حساب خویش از جهان جدا کرد
نه از مرگ هراسید و نه از ماندن آرام گرفت.
دلش جایی میان آتش و نور خانه کرد، بی‌آنکه بداند کدام است
گفتند رها شو، اما رهایی را در همان اسارت یافت
هر قدمی که برداشت، او را دورتر از خویش و نزدیک‌تر به حقیقت کرد.
عشق آمد و نامش را از یادش برد، اما جانش را زنده‌تر کرد.
و او فهمید که صید شدن، گاهی تنها شکل دیگرِ آزاد شدن است