مردگریست؛

مردگریست؛
نه فقط برای پول وموبایل،
گریه‌ای برای نان نایافته،برای کودکی که شاید درخانه منتظر لقمه‌ای است،
برای عمر تباه‌شده درشهری که«زیستن» درآن،گاه از «مردن» دشوارتراست.

و این‌جا بودکه حادثه،نقاب دیگری از چهره‌ی انسان رانشان داد:
دزدها ـکه خود زاده‌ی فقر وتنگنا بودند ـ ایستادند،
دلشان لرزید،مثل شیشه‌ی شکسته در دست باد.
ازموتور پایین آمدند،
پول‌ها وتلفن را به مرد بازگرداندند،
حتی چیزی از جیب خود بر دست او گذاشتند،
و آغوشی گشودند؛
آغوشی که به هزار خطابه و قانون می‌ارزید.

در آن لحظه، کوچه شاهد درامی بود که نه پلیس نوشته بود و نه قاضی،
بلکه خود انسان، در اوج استیصال و ناتوانی،
یادش آمد هنوز «شریف بودن» بیماری خوش‌خیمی است
که حتی از دل دزدان هم ریشه می‌زند.

وشاید بشود گفت:
درسرزمینی که راه‌های روشن زیستن بسته شود،
دزدها هم به وقت گریه‌ی یک انسان،
یادشان می‌افتد که هنوز باید انسان بود و انسان ماند چرا که بی‌شرافتی محض ترسناک است...!