دوستت دارم نمیدانم چرایش را نپرس

دوستت دارم ، نمیدانم چرایش را نپرس
اتفاقی دل سپردم ماجرایش را نپرس

بار ها باریدم ام ، در کوچه های بی کسی
در هوای بودنت ، اما کجایش را نپرس

آسمانت را حریم صحن آغوشم کن
چون به پرواز آمدم حال و هوایش را نپرس

زندگی طعم غزل از استکان حافظ است
فال من خوش نیست بی تو محتوایش را نپرس