آدم كه

آدم كه
ديوار نيست
كه هر روزش
با جاى خالى كسى
پر شود و دم نزند
رهايش كه كنى
از حدش كه بگذرد
صدايى كه نباشد
گوشى كه نشنود
چشمى كه نبيند
آغوشى كه نباشد
تمام مى شود
ساده و آرام
دست دلش را مى گيرد
و تا ته دنيا
دردهايش را قدم مى زند !